Fotografie

Terminy te używa się do oznaczania wad matrycy. Jeśli możemy je zaobserwować na swoim aparacie oznacza to, że powinniśmy sprawdzić wnętrze naszego cacka. Martwe pixele to te które nie pracują. Sensor nie wykazuje reakcji na światło i nie przekazuje informacji o tym, jaka ilość światła pada na fragment CCD. Taka sytuacja uniemożliwia interpolowanie realnej wartości barw zarówno tego pixela jak i z nim sąsiadujących. Efektem tego są białe plamy, które posiadają jaśniejszą obwódkę. O tym , że nasz aparat ma martwe pixele najlepiej przekonać się robiąc zdjęcia nocne. Łatwo da się wtedy zauważyć, zwykle pojedynczą plamkę z charakterystyczną czerwoną obwódką. Jeśli jednak na obrazie pojawi się znaczna liczna kropek o różnych barwach oznacza to, że mamy do czynienia z gorącymi pixelami. Podczas długiego czasu naświetlania wyraźnie różnią się od pomiaru padającego światła w danym sensorze CCD. Nie są one zauważalne przy ujęciach wykonywanych przy krótkim okresie trwania migawki. Można je zaobserwować dopiero wtedy gdy mamy długie ekspozycje i wysoką wrażliwość. Najczęściej gorącym pixelom towarzyszy charakterystyczny szum. W wielu aparatach zainstalowana jest opcja redukcji tego typu zjawisk. Mapowanie pixeli odbywa się wobec tego automatycznie.

Po radości pstrykania zdjęć, prędzej czy później dojdzie do sytuacji kiedy trzeba będzie kupić rozbudowę do pamięci naszego aparatu. W zależności od tego czy posiadamy aparat na dyskietki czy też karty MemoryStick mamy sprawę ułatwioną. Problemy mogą się zacząć w chwili kiedy posiadamy cyfrówkę, która korzysta z kart typu CompactFlash. Każdy z tych nośników jest produkowany obecnie przez wielu niezależnych producentów. Dane każdej z kart mogą się od siebie różnic parametrami. Małe karty, o wielkości nie większej niż znaczek pocztowy to SmartMedia. Są niezwykle lekkie i płaskie. Dostępne są w dwóch wersjach o różnych napięciach zasilania. Dlatego przed zakupem warto sprawdzić jakie zasilanie ma nasz aparat. Pozostałe parametry kart pamięci zwykle są podobne i niewiele różnią się od siebie. Czasami jednak bywa tak, że karta posiada jakieś niestandardowe ustawienia. Niekompatybilność karty z reguły zawdzięczają swojej budowie. Zdarza się, że przeniesienie elektroniki na małą kartę spowoduje, że nie będzie ona współgrała z aparatem. Stąd należy zwrócić uwagę na pobór energii. Inną kartą jest Compactflash, która ma większe rozmiary niż wspomniana wyżej. Cala elektronika karty jest zainstalowana na niej wobec tego nie ma problemu z kompatybilnością tego typu urządzeń.

Niesamowite opcje jakie posiadają aparaty cyfrowe po części są chwytem reklamowym. Czasami wydawałoby się zbędne funkcje przydają się ale w większości są tylko zbędnymi bzdurami bez których doskonale można by się było obejść. Liczby wypisane na pudełkach, informujące o dostępnych funkcjach, niespotykane dotąd rozwiązania – to reklama, na którą poleci większość z nas. Wodotryski itp., czy są naprawdę warte ceny aparatu? Obecnie każdy aparat jest wzbogacony o mikrokomputer, który jest urządzeniem niezbędnym i uniwersalnym. Na pewno sprawdza się i jest potrzebny w robieniu dobrych fotografii, a potem w ich obróbce. Warto zwrócić uwagę na zoom cyfrowy, który stanowią zazwyczaj duże, bardzo mocno zaakcentowane liczby na opakowaniu. W rzeczywistości są to Interpolowane powiększenie obrazu. Wielkość nie oznacza jednak jakości, gdyż zwykle prowadzi to do znacznych strat jakościowych. W rzeczywistości liczy się tylko to jaki zakres przybliżenia optycznego możemy osiągnąć dzięki temu. Jeżeli będziemy robić fotografie, które nie będą wymagały od nas zbliżenia to lepiej zainwestować w cyfrówkę gdzie obiektyw jest najjaśniejszy. W takich bowiem sytuacjach, gdzie nie ma potrzeby używania zbliżenia sprawdza się on zdecydowanie lepiej od ciemnego.

Wykonanie panoramy nie jest procesem skomplikowanym. Nie potrzeba do tego nawet aparatu cyfrowego a w zupełności wystarczy aparat klasyczny, odpowiedni program na komputerze i oczywiście komputer. Aparaty typu Casio czy Canon posiadają już w aparacie opcję, która pomoże nam utworzyć panoramę. Czynność ta zwykle polega na tym, że fragment jednego ujęcia pokrywamy kolejnym i utworzyć pewną ciągłość fotografii. Taka możliwość jest przydatna ale nie jest niezbędna jeśli chcemy utworzyć panoramę. Część modeli aparatów posiada funkcję składania co daje nam możliwość oglądania n a bieżąco naszych efektów. Pamiętać trzeba o tym, że właściwa obróbka nie jest robiona w aparacie tylko w komputerze. Nie stworzono dotychczas aparatu, który wykonywałby taką pracę samodzielnie i mielibyśmy gotowe efekty. Jeżeli zdjęcia do panoramy robimy przy pomocy aparatu cyfrowego to najlepszym wyjściem będzie od razu kadrować je monitorem. Aparat klasyczny zmusza nas do wyłapania odpowiedniego momentu czyli właściwe wyczucie jest wskazane. W przypadku aparatu klasycznego warto zostawić sobie pewien margines bezpieczeństwa na pokrycie kadru. W pracowniach fotograficznych zwykle odcina się część klatki, więc jeśli będzie zakładka za mała to potem będą trudności w układaniu panoramy.

Chcemy wywołać zdjęcia, pokazać je komuś a tu figa, komputer nie może nawiązać łączności z aparatem cyfrowym. Problem może tkwić w ustawieniach USB albo RS-232 komputera, albo też aparat jest wyłączony i bateria nienaładowana. W pierwszym przypadku powinniśmy sprawdzić czy nasz komputer obsługuje porty USB i czy ma prawidłową konfigurację. Jeśli aparat jest wyłączony trzeba go po prostu włączyć oraz naładować baterię. Czasami problem tkwi w zaawansowanych ustawieniach, które posiada nasz komputer. Czasami nie mamy podłączonego kabla albo oprogramowanie obsługujące aparat nie jest zainstalowane. Być może komputer jest przeciążony bo wykonujemy za dużo poleceń na raz albo też zainstalowaliśmy nieprawidłowe sterowniki. Każdy z powyższych problemów można rozwiązać poprzez analogiczne sytuacje do przedstawionych powyżej. Denerwującą sytuacją może być też taka, że nie możemy przesłać żądanych plików z aparatu do komputera. Wówczas możemy się spodziewać, że mamy wadliwe oprogramowanie albo w ogóle go nie ma. Wobec tego trzeba to uzupełnić. Jeśli natomiast monitor TFT nie chce wyświetlić obrazu mimo, ze jest podłączony prawidłowo to mamy do czynienia labo z brakiem ujęcia na karcie pamięci albo obiektyw jest zasłonięty.

Okazuje się, że wielu początkujących fotografów i użytwników aparatów cyfrowych nie radzi sobie z ich obsługą. Nie jest to zwykle skutek jakiegoś zacofania czy coś w tym style ale braku zrozumienia opcji funkcjonowania aparatu. Zazwyczaj trudności piętrzą się przed kimś kto nie zna języka angielskiego czy niemiecko. Najczęściej bowiem sprzęty tego typu są sprowadzane z zachodu i nie posiadają czytelnych instrukcji w języku polskim. Obecnie w Internecie można spotkać wiele stron, które oferują takim laikom rozwiązywanie problemów językowych. Niezrozumiałe dla nas komunikaty pojawiające się na ekranie aparatu często mogą prowadzić do wzrostu ciśnienia. Do najczęstszych problemów należy opór aparatu przed akceptacją karty pamięci. Przyczyn tego może być dwie. albo karta nie jest zgodna ze standardem CompactFlash albo jest ona uszkodzona. W razie wystąpienia takich objawów trzeba sprawdzić czy karta posiada wszystkie, wymagane certyfikaty i czy jest ona odpowiedniego typu. Można też sprawdzić kartę przez włożenie jej do innego aparatu. Czasami dochodzi do sytuacji, że aparat się zawiesza, a karta jest środku albo ją wyjęliśmy. Wtedy możemy mieć pewność, że nasza cyfrówka wykrywa właśnie błąd pamięci. W takiej sytuacji najlepiej jest wyłączyć aparat i upewnić się czy wszystkie operacje jakie wykonujemy przy wkładaniu karty itp. odbywają się przy wyłączonym aparacie.

Ogólnie dostępne aparaty cyfrowe są wyposażone w celowniki zwane lunetowymi. Co się z tym wiąże, obraz jaki obserwujemy nie jest taki sam jak obraz rzeczywisty, który jest rejestrowany. To jest związane ze zjawiskiem paralaksy. Fotografowanie obiektów, które są od nas bardziej oddalone nie powinno sprawiać kłopotów gdyż zazwyczaj jesteśmy w posiadaniu ramek paralaktycznych. W innym przypadku , czyli gdy mamy do czynienia z przedmiotami położonymi bardzo blisko obiektywu. Czasami bywa tak, że fotografujemy przedmioty tak blisko, że w ogóle ich nie widzimy. Wtedy nie ma nawet mowy o ustawieniu odpowiedniej ostrości. Jeśli mamy do czynienia z taką sytuacją warto włączyć monitor, który znajduje się na tylnej ściance aparatu. Uruchomienie go pozwoli nam na skadrowania przedmiotu, który chcemy sfotografować. Wtedy widok jaki otrzymamy w kadrze jest prawie identyczny z widokiem na ekranie. Zwykle jest to pokrycie sięgające 90%. Dobrze jest pamiętać o tym, że nie warto sugerować się kolorytem jaki widzimy tylko ostrością, co ułatwi nam uzyskanie pożądanej przez nas kompozycji. Patrzenie bowiem na kolor powoduje, że widziany obraz jest obiektem orientacyjnym, stąd zdjęcie oglądane na komputerze może się znacząco różnić w porównaniu z obiektem jaki oglądaliśmy na aparacie.

Rodzaj i czułość filmu są bardzo ważne dla każdego fotografika i każdego zdjęcia. Ogólnie filmy dzieli się na niekolorowe – czyli czarno-białe oraz kolorowe czyli barwne. Inną kategorią są filmy negatywowe, które stosuje się do odbitek oraz filmy pozytywowe stosowane do przezroczy. Ostatnie z wymienionych mogą dać nam lepsze efekty jeśli chodzi o jakość wywoływanych zdjęć. Spowodowane jest to tym, że w procesie wywoływania zdjęć można ingerować do końca w jakość drukowanych odbitek, czyli w przypadku nawet niezbyt dobrego jakościowo filmu możemy polepszyć jego jakość dzięki odpowiednim programom. Zła jakość filmów jest spowodowana niedoskonałym negatywem. W przypadku filmów wywoływanych z przezroczy, nasz kontrola nas zdjęciem kończy się w momencie wciśnięcia przycisku zapadki zwalniającej migawkę. Tutaj z kolei duże znaczenie ma czułość filmu. Filmy, które posiadają wrażliwość z zakresu ISO 64 do 400 są ogólnie dostępne i bez problemu otrzymamy je w sklepach lub salonach fotograficznych. Filmy o wysokiej czułości dostępne są już tylko w specjalistycznych sklepach fotograficznych. Wartości ISO określają skalę czułości na światło. I tak w przypadku wymienionych wartości ISO 64 będzie charakteryzowało się niską czułością, a ISO 400 będzie miało tą czułość na dosyć wysokim poziomie.

Zależność, jaka zachodzi pomiędzy okresem potrzebnym do otwarcia migawki a rozmiarami przesłony jest chyba każdemu znana. Jest jednak jeszcze jeden parametr, który jest istotny z punktu widzenia fotografii. Jest nim czułość filmu. Wielkość ta jest odzwierciedleniem czułości czyli wrażliwości filmu na światło. Jeśli wobec tego znajdziemy się w sytuacji, że upatrzona przez nas kombinacja okresu otwarcia migawki i ilość przesłon jest niezgodna z powodu złego oświetlenia, nie jest to jednoznaczne z tym, że wszystko jest stracone. Taki problem da się rozwiązać dzięki zastosowaniu filmu, który posiada większą wrażliwość na światło. Warto przypomnieć, że wartości określające czas otwarcia migawki i ilości przesłon różnią się od siebie o wartość jednego stopnia. Z kolei ekspozycja z czasem 1/250 s jest dwa razy mniejsza od tej o parametrach 1/125 s, a przesłona w ilości f/5.6 dopuszcza do aparatu podwójne ilości światła, niż przesłona która ma parametry f/8. Oba przypadki dotyczą różnicy jednego stopnia. Ponadto filmy te różnią się od siebie w podobny sposób. Używając filmu oznakowanego symbolami ISO 200 możemy mieć pewność, że osiągniemy większą ostrość. Możemy się też przygotować na to, że czas otwarcia migawki będzie krótszy niż ten sam czas w przypadku filmu wykazującego mniejszą wrażliwość.

Jest. I to bardzo. Kiedy robimy ujęcie przedmiotu w ruchu przy wydłużonym okresie otwarcia migawki to możemy być prawie pewni, że zdjęcie będzie niewyraźne czyli nie będzie miało odpowiedniej ostrości. Nie można jednak stosować krótkiego czasu migawki do wszystkich zdjęć, co jest spowodowane czułością filmu. Jeśli na otwarcie migawki damy zbyt mało czasu to w momencie niedostatecznej widoczności zdjęcie będzie niezbyt dobrze oświetlone. Fotografując powinniśmy pamiętać, że o jakości zdjęcia decydują trzy najważniejsze czynniki, które muszą się równoważyć czyli: czas otwarcia migawki, czułość filmu oraz liczba przesłon. Zapoznanie się z prawidłowymi zasadami postępowania to najważniejszy krok w procesie fotografiki. Można też uważać, iż informacje określające powyższe parametry są niepotrzebne, ale to tylko w przypadku kiedy zrezygnujemy z robienia ujęć przedmiotów w ruchu. Ograniczenie się do fotografowania obiektów nieruchomych nie zwalnia z obowiązku pamiętania o konieczności odpowiedniego czasu na otwarcie migawki. Wiąże się to wszystko tym, że aparat może ulec zmianom pozycji i poruszyć się, a wówczas obraz wyjdzie nam rozmazany. Określa się to mianem poruszenia aparatu. W przypadku właściwego doboru czasu otwarcia migawki możemy mieć pewność, że zdjęcia wyjdą bardzo dobrej jakości.